Historia e këtyre 20 muajve te “pandemisë së Covid” është nji çmenduri. 

Rregullat janë të pakuptimta dhe arbitrare, mesazhet janë kontradiktore, vetë premisat janë të pakuptimta.

Çdo ditë një çmenduri e re lëshohet në botë, dhe ndërsa shumë prej nesh rrotullojnë sytë, ngrenë zërin ose thjesht qeshin… shumë të tjerë e pranojnë, e besojnë, e lejojenë të vazhdoje .

Ne tashmë e dimë se nuk bëhet fjalë për një virus, nuk ka të bëjë me mbrojtjen e shëndetit dhe nuk ka të bëjë me shpëtimin e jetëve. Çdo ditë njerëzit që drejtojnë “pandeminë” e pranojnë  me veprimet e tyre, madje edhe me fjalët e tyre.

Përkundrazi, duket se ka të bëjë me zbatimin e rregullave që kanë pak ose aspak kuptim, që kërkojnë konformitet me çmimin e arsyes, tërheqjen e vijave arbitrare në rërë dhe kërkesën që njerëzit t’i respektojnë ato, duke i bërë njerëzit të besojnë “faktet” që janë vërtet të pavërteta.

Por pse? Pse historia e Covid-it është e paarsyeshme dhe kontradiktore? Pse na thuhet nga njëra anë të kemi frikë, dhe nga ana tjetër se nuk ka asgjë për t’u frikësuar ?

Pse është “pandemia” kaq krejtësisht e çmendur?

Por a është gjithashtu e vërtetë se kontrolli, kontrolli i vërtetë, mund të arrihet vetëm me një gënjeshtër?

Në psikologjinë klinike një nga shenjat diagnostike të psikopatit është se ata thonë gënjeshtra të përpunuara, me detyrim. Shumë herë ata do të thonë një gënjeshtër edhe nëse e vërteta do të ishte më e dobishme .

Nëse doni të kontrolloni njerëzit, duhet t’i gënjeni, kjo është mënyra e vetme për të garantuar pushtet.

Asnjëherë nuk mund t’i kontrollosh njerëzit me të vërtetën, sepse e vërteta ka një ekzistencë jashtë vetes që nuk mund të ndryshohet apo të drejtohet. Mund të jetë vetë e vërteta ajo që kontrollon njerëzit, jo anasjelltas.

Fuqia e vërtetë qëndron në frikësimin e njerëzve nga diçka që nuk ekziston dhe t’i bëjë ata të braktisin arsyen në emër të mbrojtjes së tyre nga kërcënimi i shpikur.

Për të garantuar se keni kontroll, duhet t’i bëni njerëzit të shohin gjëra që nuk janë aty, t’i bëni njerëzit të jetojnë në një realitet që ju ndërtoni rreth tyre dhe t’i detyroni njerëzit të ndjekin rregulla arbitrare, kontradiktore që ndryshojnë dita-ditës.

Për të provuar vërtet besnikërinë e tyre, hipnozën e tyre, madje mund t’u thuash atyre se nuk ka asgjë për t’u frikësuar më, por gjithsesi ata duhet të ndjekin rregullat.

Ndoshta kjo është çështja. Ndoshta historia nuk supozohet të jetë e besueshme. Ndoshta rregullat nuk kanë për qëllim të kenë kuptim, ato duhet të respektohen.

Ndoshta sa më kontradiktore dhe të palogjikshme të bëhen rregulloret, aq më shumë vlerësohet pajtueshmëria juaj.

Ndoshta nëse mund ta detyroni një person të braktisë gjykimin e tij në favor të tuajit, ju keni kontroll të plotë mbi jeten e tij.

“Të detyrosh njerëzit të besojnë gënjeshtrat e tua, edhe pse ti pranon se po gënjen, është shprehja më e pastër e pushtetit”.— Kit Knightly